ฤดูหนาวอันแสนนาน

"เมื่อพายุหิมะถาโถมไม่หยุดตลอดหลายเดือน ลอร่ากับครอบครัวต้องเผชิญความหิวหนาวและความเงียบงันอันโหดร้ายด้วยแรงกาย เสียงหัวใจ และแสงตะเกียงที่ยังไม่เคยดับ" ลมเหนือพัดผ่านทุ่งรกร้างอย่างเย็นเยียบตั้งแต่ต้นฤดู พ่อเห็นนกที่บินอพยพเร็วเกินปกติ และอินเดียนแดงเฒ่าผู้หนึ่งก็ทำนายว่า “ฤดูหนาวปีนี้จะยาวนานกว่าครั้งใด” ลอร่ากับครอบครัวย้ายเข้าเมืองเล็กเพื่อให้แมรี่เรียนหนังสือ แต่หิมะแรกกลับตกลงมาไม่หยุด เสบียงเริ่มร่อยหรอ ฟืนหมด รถไฟไม่มาอีกเลยเป็นเดือน ในบ้านไม้หลังเล็ก ทุกคนผลัดกันปั่นเมล็ดข้าวเป็นแป้ง ทำอาหารจากเศษเหลือเพียงหยิบมือ และใช้เศษกระดาษพับเป็นดอกไม้เพื่อเตือนตัวเองว่าสีสันยังมีอยู่ แม้พายุจะพัดแรงขึ้นทุกวัน แม้หิมะจะสูงจนประตูก็เปิดไม่ได้ แต่แสงตะเกียงยังไม่ดับ และหัวใจทุกคนยังไม่ยอมแพ้