สตรีลึกลับแห่งบทกวีซอนเน็ต: บทละครคลาสสิกที่รื้อสร้างตำนานแห่งเชกสเปียร์

ประวัติศาสตร์กับวรรณกรรมมีความสัมพันธ์ที่น่าสนใจยิ่ง ทั้งสองต่างเล่าเรื่องของมนุษย์ แต่เลือกใช้วิธีการที่แตกต่างกัน ประวัติศาสตร์พยายามสืบค้นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจากหลักฐานและข้อเท็จจริง ขณะที่วรรณกรรมกล้าที่จะก้าวเข้าไปในพื้นที่ซึ่งหลักฐานไม่อาจเอื้อมถึง เติมเต็มช่องว่างด้วยจินตนาการ ตั้งคำถามกับเรื่องเล่าที่ผู้คนเชื่อถือ และทำให้บุคคลในอดีตกลับมามีชีวิตอีกครั้งในฐานะตัวละครที่มีเลือดเนื้อ ความรู้สึก และความนึกคิด ด้วยเหตุนี้วรรณกรรมจึงเป็นบทสนทนาที่ช่วยให้เราเข้าใจอดีตในอีกมิติหนึ่ง มิติของความเป็นมนุษย์ มีบุคคลในประวัติศาสตร์วรรณกรรมเพียงไม่กี่คนที่ถูกห้อมล้อมด้วยปริศนาและการตีความมากเท่ากับ วิลเลียม เชกสเปียร์ ชีวิตของเขาหลงเหลือหลักฐานเพียงบางส่วน ขณะที่ผลงานกลับเปิดพื้นที่ให้เกิดคำถามนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะบทกวีซอนเน็ตอันลือชื่อ ซึ่งกล่าวถึงบุคคลลึกลับหลายคน หนึ่งในนั้นคือ "สุภาพสตรีผู้ลึกลับ" (Dark Lady) หญิงผู้เป็นแรงบันดาลใจของบทกวีชุดหนึ่ง และกลายเป็นปริศนาที่นักวิชาการ นักเขียน และผู้อ่านพยายามไขความจริงมาหลายศตวรรษ แต่ยิ่งค้นหา คำตอบก็ยิ่งเลือนราง และจินตนาการก็ยิ่งเข้ามามีบทบาทมากขึ้น ปริศนาอันน่าหลงใหลนี้เองได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้ จอร์จ เบอร์นาร์ด ชอว์ สร้างสรรค์บทละคร สตรีลึกลับแห่งบทกวีซอนเน็ต (The Dark Lady of the Sonnets) บทละครคลาสสิกที่รื้อสร้างตำนานแห่งเชกสเปียร์ ผลงานที่แสดงให้เห็นถึงอัจฉริยภาพของเขาในการผสมผสานประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และอารมณ์ขันเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบเนียน ชอว์ใช้จินตนาการเป็นเครื่องมือในการเล่นกับประวัติศาสตร์ เปิดโอกาสให้บุคคลสำคัญจากอดีตได้พบปะ สนทนา และเผชิญเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง แต่กลับให้ความรู้สึกสมจริงในระดับของศิลปะ