ชั่วฟ้าดินสลาย (ฉบับ 120 ปี มาลัย ชูพินิจ)

นวนิยายอมตะของปรมาจารย์แห่งบรรณพิภพไทย ความรักของคน 3 คน ท่ามกลางโศกนาฏกรรมของความรัก ที่ต้องพิสูจน์กันด้วยชีวิต จิตใจ และกาลเวลา ผู้เขียนได้หยิบยกความรักในจิตใจของมนุษย์ชายหญิงมาตีแผ่ ชําแหละ และพิสูจน์ให้เห็นว่า "ความรักแท้จริงนั้นเป็นฉันใด?" ทุกอารมณ์ของ "รัก" ที่ทั้งอ่อนไหว โรแมนติก สะเทือนใจ ยุพดี- หล่อนมียิ้มที่เตือนใจ มีนัยน์ตาซึ่งท้าโลก นอกจากความคิดความอ่าน ซึ่งการศึกษาอบรมบ่มจิต และความจัดเจนอันขื่นขมที่ได้รับจากชีวิต ทำให้หล่อนเป็นผู้ใหญ่เกินวัยอายุแล้ว ยุพดียังมีเสน่ห์ในการคบหาสมาคมและปกครองตนได้อย่างดีอีกด้วย ส่างหม่อง- หลานชายของพะโป้นั้น สวยไม่แพ้อาของเขาเมื่อยังหนุ่ม สูงโปร่งเป็นสง่า ฟันงาม และร่าเริง ในขณะเดียวกัน ความมีเหตุผลหนักแน่นในศีลธรรม ยึดถือตามประเพณีและศาสนาอย่างเคร่งครัดนั่นเอง ที่ทำให้เขาตกเป็นเหยื่อแก่ความเย้ายวนของยุพดี ส่างหม่องไม่ดื่ม ไม่ข้องแวะในเรื่องสตรี จนพะโป้ผู้เป็นอาเองก็อดประหลาดใจและส่ายหน้าไม่ได้ พะโป้ - คหบดีผู้ร่ำรวยจากการทำสัมปทานไม้ในป่า อายุกว่าห้าสิบปี แกเป็นคนอารมณ์ดีที่ใครจะชอบได้ง่าย เท่าๆ กับอารมณ์ร้ายเหมือนเสือที่ซึ่งทำให้คนเกลียด ใจคอกว้างขวางและปรานี เท่าๆกับคับแคบและโหดเหี้ยมเหมือนมหาโจร