กระเรียนเหลืองลาลับไม่หวนคืน

หนิงหนิงเข้ามาเป็นสาวใช้บ้านตระกูลไฉ ธนูเพียงดอกเดียวที่คุณชายน้อยยิงใส่ ปักลงกลางหน้าผาก กลับตรึงหัวใจนางไปชั่วชีวิต ฝั่งบูรพาขุนเขาเจี๋ยสือ เพ่งพิศทะเลสีคราม... คุณชายสอนหนิงหนิงท่องจำบทกวีของโจโฉ ลมว้าวุ่นในใจนางจึงสงบ ดวงตาท่านลึกล้ำหลากอารมณ์ หนิงหนิงมองเพียงแวบก็ไม่มีวันลืมเลือน ยามคมศรซุกซนของท่านถูกยิงออกมา ยังขโมยหัวใจนางไปทั้งดวง สองคนมีวาสนาผูกพัน แม้จากไกลยังมีสายใยยึดโยง สองคนต่างชนชั้นวรรณะ ห่างเพียงก้าวยังคล้ายยืนคนละฟากฟ้า เดือนปีผันผ่านคนเติบใหญ่ ขอเพียงความรักไม่จืดจาง สวรรค์ยังยอมหลับตาข้างหนึ่ง